Skip to main content

Si të komentoni?




Mos u shqetësoni, është e thjeshtë. Mjafton të keni një adresë emaili tip gmail dhe ndiqni hapat e mëposhtme për tu regjistruar në system.  

1.    Shkoni në fund të postit, shkruani komentin tuaj, shtypni Publish.
2.    Hapet një faqe e re.  
3.    Mbushni emailin tuaj (gmail).
4.    Do të riktheheni te faqja e postit.
5.    Zbrisni te zona e komenteve dhe shtypni Publish.
6.    Aty mund të vendosni emrin tuaj me të cilin do të shfaqet komenti. Mund ta ndryshoni emrin nqs dëshironi.

Nëse dikush ju përgjigjet, do të njoftoheni nëpërmjet emailit të vendosur.

Këto hapa do të ndiqen vetem herën e 1. Kur të komentoni përsëri, systemi ju njeh dhe mjafton të shkruani komentin dhe të shtypni publish.

Faleminderit!

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

3. Meditimi

Më ka ndodhur shpesh të diskutoj për meditimin dhe të has fytyra njërëzish kureshtarë apo ndonjëherë të trembur nga ky term. Duket shumë i jashtëm, misterioz dhe i largët nga ç’je mi mësuar të dëgjojmë. Vazhdoni të lexoni për t’u bindur se çdokush nga ne mund ta meditojë, mjafton këmbngulja! Çfarë është meditimi? Meditimi është një praktikë e lashtë që vjen nga kulturat e lindjes, ato të Buddhismit dhe Hinduismit. Praktikuesit i kushtojnë vëmendje të plotë mendimeve dhe ndjenjave vetjake për të kultivuar një mendje të qetë dhe të përqëndruar. Studimet sugjerojnë që një praktikë e shkurtër meditimi (rreth 15 min cdo ditë) për 8 javë minimumi sjell ndryshime të dukshme në humor, rrit vëmendjen, kujtesën, si dhe ul ankthin ndjeshëm te fillestarët. Ekzistojnë lloje të ndryshme meditimi, për të cilat mund të shkruaj nje post tjetër ku të diskutojme ndryshimet e secilit dhe më shumë mbi historinë e kësaj praktike. Tani do të përqëndrohemi në teknika kon...

Prind pasi i Mbijetoi Traumës në Fëmijëri

Disclaimer Ky nuk është shkrim imi, por e gjykoj shumë të vlefshëm për ta patur në shqip. Shkroi Erin Emmanuel  Kur ta rikujtojnë      Nuk e prisja që bërja prind për herë të parë do të sfidonte ndjeshëm perceptimin për veten dhe do të më bënte të rishqyrtoja përvojat traumatike të fëmijërisë që mendoja se i kisha lënë pas. E megjithatë, teksa përkundja vajzën time të vogël gjatë netëve e gjata dhe të mundimshme të foshnjërisë së saj, m'u kujtua rishtazi pafajësia që kisha humbur shumë herët dhe u mbërtheva nga ankthi se çfarë mund t’ia prishte jetën së voglës që pushonte në krahët e mi. Hipervigjilenca e shkallës së ulët, të cilën kisha mësuar ta identifikoja dhe zbutja pas vitesh psikoterapie, ishte shfaqur në një mënyrë të re. Hyrja ime në amësi ishte një mundësi tjetër që trauma ime e fëmijërisë të përndiqte realitetin tim aktual. Mund t’i ndjeja kthetrat e saj të njohura. Ndërsa fytyra e vajzës sime më shikonte, turpi im u zmadhua. Më dhimbte që ta dija a d...